ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΓΙΑ Το Ευάλωτο Παιδί

Συντάκτης:
 

Δύο ημέρες γεμάτες ενδιαφέρουσες ομιλίες, αίσθημα ευθύνης και συγκίνηση βίωσαν οι πάνω από 230 Έλληνες και ξένοι συμμετέχοντες στο Διεθνές Συμπόσιο «Το Ευάλωτο Παιδί» που διεξήχθη στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών στις 23 & 24 Νοεμβρίου, με πρωτοβουλία της Εταιρείας Προστασίας Σπαστικών / Πόρτα Ανοιχτή.

Ρεπορτάζ: Δάφνη Σκαλιώνη

Οι εξέχοντες ομιλητές ενθουσίασαν το ακροατήριο με τον άμεσο και βαθύτατα ανθρώπινο τρόπο που παρουσίασαν τα θέματα τους, προσπαθώντας να αγγίξουν την αλήθεια για το ευάλωτο παιδί.

Μία εισαγωγή στην έννοια της ευαλωτότητας επιχείρησε με την εναρκτήρια ομιλία του ο καθηγητής βιοηθικής του Πανεπιστημίου του Μάντσεστερ και φιλόσοφος John Harris, που αναφέρθηκε εκτενώς στην έννοια της φιλοξενίας, και στην ανάγκη επαναπροσδιορισμού της στην Ευρώπη, απέναντι σε τόσους εκτοπισθέντες. Παράλληλα, θέλοντας να αναδείξει το ζήτημα του ποιος μπορεί να αποφασίζει για μικρά ευάλωτα παιδιά, μίλησε για τις δύσκολες και παγκοσμίως προβεβλημένες περιπτώσεις των Charlie Gard και Alfie Evans, κατά τις οποίες γονείς και γιατροί διεκδίκησαν το δικαίωμα να αποφασίσουν για το συμφέρον του παιδιού, με την τελική απόφαση να λαμβάνεται από το δικαστήριο.

«Το παιδί με κάποια αναπηρία είναι διπλά ευάλωτο. Σήμερα όμως τα παιδιά είναι εκτεθειμένα και στην πιθανότητα ανάπτυξης μιας αναπηρίας νέου είδους: τον εθισμό στο διαδίκτυο, το κλείσιμο σε έναν εικονικό κόσμο», τόνισε η ομότιμη καθηγήτρια Κοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου, Λουκία Μουσούρου, η οποία εστίασε στην κοινωνία και στο κατά πόσο μπορεί να θεωρηθεί φιλική ή εχθρική, ή ακόμα και αδιάφορη απέναντι στο ευάλωτο παιδί. Αφού πρώτα αποσαφήνισε την έννοια της κοινωνίας, ξεκαθάρισε πως όταν αναφερόμαστε σε αυτήν, ουσιαστικά αναφερόμαστε και στον εαυτό μας. «Η αδιαφορία, ο φόβος, η εχθρότητα έχουν πρόσωπο: Το δικό μας πρόσωπο. Είναι περιττό να πιστεύουμε ότι η κοινωνία μπορεί να αλλάξει, χωρίς να αλλάξουμε εμείς. Το πρώτο δύσκολο αλλά απαραίτητο βήμα, είναι να δούμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη όπως είναι. Τη δική μας αδιαφορία, τον δικό μας φόβο, τη δική μας εχθρότητα. Και όχι από Δευτέρα. Σήμερα!», ανέφερε χαρακτηριστικά η κ. Μουσούρου.

Διαφημιστική καταχώρηση
Διαφημιστική καταχώρηση

Για την ευάλωτη οικογένεια ανέλαβε να μιλήσει η ψυχοθεραπεύτρια και συγγραφέας Μυρτώ Νίλσεν, αναρωτώμενη αν υπάρχει τελικά οικογένεια που να μην είναι ευάλωτη. Εκτός από τη βίαιη οικογένεια, την οικογένεια που βιώνει πένθος από κάποια απώλεια, την οικογένεια που αντιμετωπίζει κάποια αρρώστια, ή κάποιον χωρισμό, την οικογένεια χωρίς πατρίδα, την οικογένεια με παιδιά θύματα εκφοβισμού, ή που δεν τα καταφέρνουν στο σχολείο, υπάρχει και η οικογένεια που δεν έχει ή δεν φαίνεται να έχει κάποιο συγκεκριμένο, φανερό πρόβλημα. Παραμένει όμως μπερδεμένη και ευάλωτη μπροστά στα απρόοπτα. Και η οικογενειακή ζωή είναι γεμάτη απρόοπτα, ή και προβλεπόμενα, όπως ο ερχομός ενός ακόμα παιδιού ή η εφηβεία, για τα οποία όμως κανείς δεν είναι προετοιμασμένος. «Ποτέ δεν είμαστε αρκετά προετοιμασμένοι για τη στιγμή που έρχεται… Γίνεται να μην είμαστε ευάλωτοι ως άνθρωποι, ως οικογένεια;», σχολίασε χαρακτηριστικά η κ. Νίλσεν.

Η σύμβουλος ψυχικής υγείας και συγγραφέας Χριστίνα Ρασιδάκη, ταξίδεψε το κοινό σε μια συναρπαστική αφήγηση μιας ιστορίας θεραπείας, με θέμα το παιδί που φοβάται και το παιδί που φοβίζει, κάνοντας ένα έξυπνο λογοπαίγνιο με τον αγγλικό όρο relationship, ως το πλοίο της σχέσης, που αποκτά ρήγματα τα οποία χρειάζονται επισκευή.

Ο σύμβουλος ψυχικής υγείας και ψυχοθεραπευτής Patrick Ακριβός ανέλαβε να μιλήσει για τους εφήβους και εκ μέρους τους επέστησε την προσοχή όλων στην ανάγκη τους για διαρκή και καθημερινή επιβεβαίωση και αποδοχή και όχι για διαρκή επίκριση. «Κάνε περισσότερα, κάν’ τα καλύτερα, γίνε κάποιος άλλος από αυτό που είσαι… Αυτά είναι τα μηνύματα που εισπράττουν καθημερινά τα παιδιά από τους γονείς τους. Συχνά αισθάνονται ότι η αξία τους ως ανθρώπων καθορίζεται από τους βαθμούς τους στο σχολείο. Θα έπρεπε να είμαστε μαθητές των εφήβων μας. Μπορούν να μας βοηθήσουν να αναθεωρήσουμε τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τη ζωή. Μπορούν να ανακαλύψουν πράγματα που δεν έχουμε διανοηθεί ποτέ. Όμως για να το κάνουν αυτό, πρέπει να έχουν ένα ασφαλές λιμάνι να επιστρέφουν από τις εξερευνήσεις τους».

Στον μαθητή που «δεν τα καταφέρνει» ήταν αφιερωμένη η εισήγηση της Εκπαιδευτικού Ειδικής Αγωγής Μάρθας Φλωράτου, η οποία εστίασε με πάθος στην ευθύνη του σχολείου. «Γιατί τα παιδιά δεν μαθαίνουν; Το 60-70% της γενιάς αυτής έχει μαθησιακές...(περισσότερα: http://www.ert.gr)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.