ΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΕΥΡΩΠΗ-ΡΩΣΙΑ ΝΑ βρουν λύσεις στη Μέση Ανατολή

Συντάκτης:
Κατηγορία: Κόσμος
 

Δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις, ούτε λύσεις «one size» για τα προβλήματα στη Μέση Ανατολή,  γράφουν σε κοινό τους άρθρο που δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα του Royal United Services Institute for Defence and Security Studies (RUSI) ο αναπληρωτής γενικός διευθυντής του RUSI Malcolm Chalmers και ο γενικός διευθυντής του Ρωσικού Συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων Andrei Kortunov. Τονίζουν, δε, πως παρά τις διαφωνίες τους, Ευρώπη και Ρωσία μπορούν να συνεργαστούν στα μεγάλα ζητήματα της περιοχής, όπως έδειξε η συνεργασία τους στο θέμα του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν.

Όταν οι ιστορικοί του μέλλοντος γράψουν για τις αρχές του 21ου αιώνα, είναι πιθανό να ξεχωρίσουν τη Μέση Ανατολή ως ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα της εποχής μας. Η κρίση είναι θεμελιώδης, μακροπρόθεσμη και πολυεπίπεδη. Οι ρίζες της βρίσκονται στην ευρεία αποτυχία επίτευξης κοινωνικού, οικονομικού και πολιτικού εκσυγχρονισμού (με ελάχιστες μόνο εξαιρέσεις), που με τη σειρά της έσπειρε τους σπόρους για καταστροφικούς εμφύλιους πολέμους, σοβαρή καταπίεση, εκτίναξη της μετανάστευσης και αύξηση της τζιχαντιστικής τρομοκρατίας. Η κρίση στη Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική είναι επίσης είναι παγκόσμιο πρόβλημα, με τις επιπτώσεις του να γίνονται αισθητές, έμμεσα ή άμεσα, στο μεγαλύτερο μέρος του κόσμου.

Εύκολη λύση δεν υπάρχει. Επί της αρχής, η καλύτερη επιλογή ίσως να ήταν ένα ολοκληρωμένο περιφερειακό σύστημα συλλογικής ασφάλειας, το οποίο θα έχει σχεδιαστεί προσεκτικά, θα δημιουργηθεί και θα συντηρείται υπό την επίβλεψη του ΟΗΕ. Ωστόσο, η λύση αυτή ξεκάθαρα δεν είναι εφικτή στο ορατό μέλλον.

Πρώτον, θα έπρεπε να είναι συμμετοχικό για να λειτουργήσει, περιλαμβάνοντας και τα τρία μεγάλα μη αραβικά κράτη της περιοχής (την Τουρκία, το Ισραήλ και πάνω απ’ όλα το Ιράν). Ωστόσο, η προοπτική της ταυτόχρονης συμμετοχής του Ιράν και του Ισραήλ σε ένα τέτοιο καθεστώς είναι στην καλύτερη περίπτωση ελάχιστη.

Δεύτερον, ο ίδιος ο Αραβικός κόσμος φαίνεται σήμερα να είναι βαθύτατα διχασμένος, με τη σύγκρουση μεταξύ του Κατάρ, της Σαουδικής Αραβίας και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων να έχουν ουσιαστικά παραλύσει το Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου, που θεωρούνταν προηγουμένως από ορισμένους ως ένα δυνητικό «έμβρυο» ενός συστήματος συλλογικής ασφάλειας.

Τρίτον, η πρόβλεψη ενός πλαισίου συλλογικής ασφάλειας για την περιοχή θα πρέπει να αντιμετωπίζει το πρόβλημα της κρατικής χορηγίας μη κρατικών παραγόντων, που είναι μεταξύ των σημαντικότερων παραγόντων αστάθειας και βίας. Ως εκ τούτου, οποιοδήποτε σύστημα θα πρέπει να περιλαμβάνει μια συμφωνία για περιορισμό των δραστηριοτήτων των παραγόντων αυτών, κάτι που θα ήταν πολύ δύσκολο να επιτευχθεί.

Διαφημιστική καταχώρηση Διαφημιστική καταχώρηση

Αν η ειρήνη και σταθερότητα δεν είναι πιθανό να έρθουν από την περιφερειακή συνεργασία, τότε μήπως θα μπορούσαν να έρθουν απ’ έξω; Ο ρόλος των εξωτερικών παικτών – των ΗΠΑ, της Ρωσίας, της Κίνας, της Ευρώπης- δεν θα πρέπει να υπερτιμάται. Δεν μπορούν να «φτιάξουν» την περιοχή σύμφωνα με τα γούστα τους.

Εν τέλει, οι ρίζες της κρίσης είναι κυρίως εγγενείς και οι εξωτερικές δυνάμεις έχουν περιορισμένες δυνατότητες να οδηγήσουν στην πρωτοφανή κοινωνική, πολιτική και πολιτισμική μεταμόρφωση που χρειάζεται η περιοχή. Ο όποιος δυνητικά θετικός ρόλος των εξωτερικών δυνάμεων περιπλέκεται ακόμα περισσότερο από τις αποκλίνουσες απόψεις που έχουν οι μεγάλες δυνάμεις ως προς το πώς θα πρέπει να χειριστούν συγκεκριμένες υποθέσεις, από την τάση ορισμένων δυνάμεων θα θεωρούν την εμπλοκή η μία της άλλης ως μέρος ενός παιχνιδιού μηδενικού αθροίσματος, και από τους σοβαρούς περιορισμούς που υπάρχουν στο τι θα θεωρούσαν οι περιφερειακές πολιτικές δυνάμεις ως νόμιμη εξωτερική παρέμβαση.

Από την άλλη πλευρά, ο ρόλος των εξωτερικών παικτών δεν θα πρέπει να υποτιμάται. Από την εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας οι ηγέτες της Μέσης Ανατολής συχνά βασίζονταν σε εξωτερικούς εταίρους, συμμάχους, προστάτες και υποστηρικτές για διάφορες μορφές στρατιωτικής βοήθειας, εγγυήσεων ασφάλειας και αναπτυξιακής βοήθειας. Αυτή η εξάρτηση έδωσε συχνά στους εξωτερικούς παράγοντες σημαντική διαπραγματευτική δύναμη η οποία, με την σωστή χρήση, μπορεί να βοηθήσει στην αντιμετώπιση των καυτών προβλημάτων στην περιοχή.

Τι πρέπει να γίνει

Τι θα πρέπει να κάνουν οι εξωτερικοί παίκτες για να μειώσουν τους κινδύνους και να εκμεταλλευτούν την επιρροή που έχουν; Πρώτον, και σημαντικότερο, πρέπει να συνεργαστούν μεταξύ τους. Ο ανταγωνισμός μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων, ιδιαίτερα σε σχέση με την παροχή στρατιωτικής στήριξης, συχνά ενέτεινε την καταστροφικότητα των συγκρούσεων στην περιοχή, δίνοντας τη δυνατότητα συνέχισης των συγκρούσεων ακόμα και αφού εξαντληθούν οι πόροι των εμπόλεμων μερών (η Συρία αποτελεί μελέτη περίπτωσης).

Όσο και αν μπαίνουν στον πειρασμό να δουν τη Μέση Ανατολή ως μια αρένα όπου μπορούν να «σκοράρουν» η μία έναντι της άλλης...

Πηγή: https://dynatielladanews.gr

Πείτε τη γνώμη σας!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

share->share_count); ?>