Κυριακή των Βαΐων

Σήμερα γιορτάζουμε την είσοδο του Ιησού στα Ιεροσόλυμα. Καθισμένο πάνω σε ένα γαϊδουράκι οι Ισραηλίτες τον υποδέχονται ως Βασιλιά με πολλές τιμές. Άλλοι με τα ρούχα τους και άλλοι κόβοντας κλαδιά από τα δέντρα, έστρωναν το δρόμο απ’ όπου ο Ιησούς θα περνούσε, φωνάζοντας «Ωσαννά,· ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου, ο βασιλεύς του Ισραήλ». Ο Χριστός δεν δίνει ιδιαίτερη σημασία στις τιμές, στο πανηγύρι και στην πρόσκαιρη δόξα, αλλά προχωρεί στο σταυρό και την Ανάσταση.

Ανήμερα της Κυριακής των Βαΐων του 1826, έγινε και η μεγάλη Έξοδος του Μεσολογγίου.

Κυριακή των Βαΐων σήμερα και γίνεται η μεγάλη έξοδος των έγκλειστων Ελλήνων στα πολυκαταστήματα μετά από τόσους μήνες lockdown. Οι fan των malls υποδέχονται την είδηση με χαρά, δοξάζοντας τον Χαρδαλιά και επιβιβαζόμενοι σε αυτοκίνητα μερικών δεκάδων ίππων, εισέρχονται στους ναούς της κατανάλωσης, μετά από την πολύμηνη στέρηση αγαθών που μας επέβαλε ο κορωνοϊός.

Στα παιδικά μας χρόνια η λέξη mall ήταν άγνωστη. Ακούσαμε τη λέξη μολ στο μάθημα της Χημείας, μια που το γραμμομόριο ή mole (μολ) είναι η μονάδα μέτρησης, με την οποία προσδιορίζεται η ποσότητα ύλης ενός σώματος στο Διεθνές σύστημα Μονάδων (S.I.). Σίγουρα οι ειδικοί θα πουν ότι είναι αμελητέα, για να μετρήσει τη σημερινή ποσότητα υλικών αγαθών που θα αγοράσουν οι γονείς και οι νονοί λόγω του Πάσχα.

Όσοι είχαν ταξιδέψει στο Αμέρικα μιλούσαν με θαυμασμό για το Macys στην 151 W και 34η οδό. Στη Θεσσαλονίκη τόσους δρόμους δεν είχαμε ποτέ, αλλά στην Τσιμισκή δέσποζε το πολυκατάστημα των Αδελφών Λαμπρόπουλων. Μικρά ήμασταν, δεν είχαμε βγει ακόμη από το αυγό μας, όπως έλεγαν οι παππούδες και το επισκεπτόμασταν το Πάσχα για να διαλέξουμε τα κόκκινα βελούδινα αυγά και τα φανταχτερά κοτόπουλα και κοκόρια με την πολύχρωμη ουρά, προσέχοντας τα μικρά συρματάκια που είχε μέσα, που τα άνοιγες στα δύο και έβαζες μέσα ότι ήθελες. Για μας τα παιδιά τα παίρνανε τάχα μου, αλλά τελικά τα τοποθετούσαν στους καρυδένιους μπουφέδες με τα λιονταρίσια πόδια στο σαλόνι. Είχαμε βεβαιωθεί τότε ότι η κότα κάνει το αυγό. Αργότερα εκ Δυσμών μας ήλθε το easter bunny και σήμερα αυτό μας φέρνει τα αυγά.

Το 1898 ο Ξενοφών Λαμπρόπουλος, από την Κοντοβάζαινα της Αρκαδίας, φθάνει στην Αθήνα για αναζήτηση καλύτερης τύχης. Αρχικά εργάστηκε ως πλανόδιος πωλητής ανδρικών ειδών και στη συνέχεια μαζί με τον αδελφό του Βασίλειο, ιδρύουν το 1906 την ομόρρυθμη εταιρεία Αδελφοί Π. Λαμπρόπουλοι και το 1932 ίδρυσαν, σε συνεργασία με την ΕΜΙ, την δισκογραφική εταιρεία «Columbia – Αφοί Λαμπρόπουλοι», με το χαρακτηριστικό σκυλάκι να ακούει εκστασιασμένο his master’s voice.

Τα ευρηματικά για την εποχή εκείνη σλόγκαν «Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο, ακόμη και όταν έχει άδικο» και «διαλέγoυμε πριν από σας για σας», μας οδήγησαν το Πάσχα του 1971, δηλαδή ακριβώς μισό αιώνα πριν, στο πολυκατάστημα. Ενώ ασχολούμασταν με τις αγορές, στο κέντρο του καταστήματος υπήρχε τμήμα δημιουργικής απασχόλησης για τα μικρά παιδιά και ο αδελφός μου προτίμησε να μείνει με τα άλλα παιδάκια που έπαιζαν και ζωγράφιζαν αυγά. Μετά από λίγες μέρες μας τηλεφώνησαν από το κατάστημα και μας κάλεσαν σε γιορτή που θα γινόταν ανήμερα των Βαΐων. Σε μια υπέροχη ατμόσφαιρα για τα παιδιά, ο Γιωργάκης πήρε το πρώτο βραβείο για ζωγραφική σε αυγό, μια που είχε ζωγραφίσει επάνω στο δικό του, τα αξιοθέατα της πόλης μας. Υπήρχε και χρηματικό έπαθλο, σε δωροεπιταγή που μπορούσαμε να το εξαργυρώσουμε στο τμήμα ταξιδίων. Πήραμε ένα ωραιότατο νεσεσέρ, που με βοήθησε να μιμηθώ τη Βουγιουκλάκη στο πρώτο μου αεροπορικό ταξίδι και μια μεγάλη μοντέρνα βαλίτσα. «Θα πάρω τη βαλίτσα μου και θα την κοπανήσω», τραγουδούσε τότε ο Βοσκόπουλος. Μέχρι τότε οι βαλίτσες ήταν αυτές που βλέπουμε τώρα στις ταινίες, με τους μετανάστες να φεύγουν κλαίγοντας, ή να τις κουβαλούν με τα λίγα υπάρχοντα της κοπέλας τους, αυτοί που αναγκαζόταν να κλέψουν τις αγαπημένες τους και να εξαφανιστούν άρον άρον μέσα στη νύχτα, υπό τους ήχους του τραγουδιού, «με κυνηγούν τ’ αδέλφια σου». Η δική μας πλέον ωραιότατη βαλίτσα είχε φυσούνες και από τις δυο πλευρές και μεγάλη χωρητικότητα. Δερμάτινη, αλλά όχι της γνωστής μάρκας λουί…, γιατί λόγω του βάρους της μόνο Λούης δεν μπορούσες να γίνεις, όταν την κουβαλούσες. Αργότερα ανακαλύφθηκε ο τροχός στις βαλίτσες και διευκόλυνε τους ταξιδιώτες ανά τη γη, που σφαίρα είναι και γυρίζει. Μπορεί να μην την απέκτησα από κάποιο mall, αλλά αυτή η Βαλίτσα-βραβείο των Βαΐων, μας συντρόφευε σε πολλά οικογενειακά πασχαλινά ταξίδια. Μακάρι σύντομα να αρχίσουμε τις πραγματικές εκδρομές και να μην περιοριζόμαστε σε αποδράσεις του νου σε παλιές εποχές όπως αυτή που μόλις περιέγραψα. Κοντός ψαλμός αλληλούια και καλή Μεγάλη βδομάδα!

Πείτε τη γνώμη σας!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.