29 Μάη και η έκφραση εάλω η Πόλις, έρχεται στο μυαλό όλων μας. «Γιατί όλες τις πόλεις τις αναφέρουμε με το όνομά τους και αυτή την λέτε η Πόλη, ή η Πατρίδα», ρωτούσα τον παππού μου, όταν ήμουν μικρή στην ηλικία που βομβαρδίζουμε τους μεγάλους με ερωτήσεις. Εξάλλου δεν λέει ο λαός ότι ρωτώντας πας στην Πόλη;

Στο μαχαλά Καραγατσιανά της Αλεξανδρούπολης στο γιατάκι της, από το οποίο δεν ξεκολλούσε εύκολα, παρά μόνον για να επισκεφτεί την αγαπημένη της ξαδέλφη, τη γιαγιά μου στη Θεσσαλονίκη, μας είχε διηγηθεί η θεία Σουλτάνα Τσαούση, τη δική της εκδοχή για την Άλωση της πόλης. Καθόλου τσαούσα, ήρεμος άνθρωπος, όπως ήταν οι περισσότερες Θρακιώτισσες. Διαφορετική άποψη είχα τότε για τις γυναίκες με καταγωγή από τη Σμύρνη, μετά από μια επιθεώρηση που παρακολούθησα στο Στρατιωτικό Θέατρο της Θεσσαλονίκης με την αξεπέραστη Άννα Καλουτά στο ρόλο της Σμυρνιάς. Τι τσεϊνές ήταν εκείνος!

Πάντα περιποιημένη με τα μαλλιά πιασμένα ψηλά, μπουμπάρι. Αν και όταν τη ρωτήσαμε τι θα μας φτιάξει, χαμογέλασε λέγοντας «Ντουρνταμπάκ», είχε μαγειρέψει νοστιμότατα μπουρέκια, κιμαδόπιτα και ισλί. Ανακάτευε τα κάρβουνα στο μαγκάλι για να ζεστάνει τα χέρια της, που ήταν μπούζι. Την προηγούμενη μέρα είχε μαγειρέψει κοτόπουλο και ξεχώρισε το διχαλωτό κόκκαλο για να παίξουμε γιάντες.

-Τρώτε το κάθε τι με τη σειρά του τζιέρια μου, μην τα κάνετε όλα αχταρμά. Πρόσεχε το μαστραπά με το νερό και φέρε Τάνια μου, το πισκίρι από την κουζίνα. Θοδώση, τζάνουμ, μην είσαι ζεβζέκης. Νταχτιρντί, νταχτιρντί όταν ήσουν μικρός, σου έμεινε το χούι να συνεχίζεις το λακριντί και κατά τη διάρκεια του φαγητού. Νομίζεις ότι τα άλλα παιδάκια είναι μπουνταλάδες που αποφεύγουν το νταβαντούρι;

-Ταμάμ, ακούστε με τώρα. Ελληνική αποικία ήταν το Βυζάντιο. Αλλά τι να πω, ντιπ για ντιπ ήταν οι σερσερήδες και δεν είδαν την ωραία τοποθεσία, που ήταν ακριβώς απέναντι; Μια θέα να σου φύγει το καφάσι. Εκεί έκτισε την επτάλοφη πρωτεύουσα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας ο Μέγας Κωνσταντίνος. Επτάλοφη ήταν και η Ρώμη. Μετά το 1450 λίγο που έκαναν γιουρούσια οι Τούρκοι και μίκρυνε η έκταση του κράτους και έγινε τζιμπιντίτικια, λίγο που ο καθένας ήθελε να σηκώσει το δικό του μπαϊράκι, αρανταμπούλ. Κάποια κουτουράδα, μπορεί και κανένα μπαξίσι στις 29 Μάη του 1453, άφησαν ανοιχτή μια μικρή πόρτα κοντά στο παλάτι. Λεγόταν Κερκόπορτα ή πύλη του κίρκου, επειδή οδηγούσε σε ένα ιπποδρόμιο (circus), τον Ξυλόκερκο, έξω από τα τείχη. Ο Κωνσταντίνος ο Παλαιολόγος, ο Πορφυρογέννητος, έδινε τη μάχη σαν απλός στρατιώτης. Σε μια στιγμή, μπαϊλντησε, σασίρντισε, ποιος ξέρει και φώναξε δυνατά. «Δεν υπάρχει κάποιος να μου πάρει το κεφάλι;» Και πράγματι σε λίγη ώρα το πορφυρό αίμα του πότιζε τα άγια χώματα της πατρίδας μου. Νταμπλάς ήρθε σε όλο τον τότε ντουνιά, όταν άκουσαν τα δυσάρεστα νέα, εκτός από κάποιους πεζεβέγκηδες που είχαν τακιμιάσει με τον εχθρό.

Σήμερα παιδιά μου γιορτάζει η Αγία Θεοδοσία και η Υπομονή. Να είστε γερά και ο Θεός να δώσει να είστε ευτυχισμένα και να έχετε υπομονή στη ζωή σας.

Πείτε τη γνώμη σας!