ΚΑΛΗΜΕΡΑ

3 Ιουνίου σήμερα, παγκόσμια ημέρα ποδηλάτου και όλοι γιορτάζουμε, ο καθένας με το δικό του τρόπο. Σίγουρα η πανδημία μας έκανε τη ζωή ποδήλατο. Τα περιοριστικά μέτρα μας έβγαλαν από τα ρούχα μας και μας ανάγκασαν να προτιμήσουμε το πολύ casual look και για να είμαστε home sick μέσα στο σπίτι, παρά coronasick εκτός. Κυκλοφορούσαμε ή με πυτζάμες ή με φόρμες, αν και μόνο σε φόρμα δεν ήμασταν. Και μια που ανέφερα το ανδρικό νυχτερινό ένδυμα, θυμήθηκα ένα περιστατικό πριν πολλά χρόνια, στο υπόγειο του καταστήματος Φωκά στην Τσιμισκή. Μια ηλικιωμένη διάλεγε αρκετή ώρα πυτζάμα για το σύζυγο και τα νεύρα του πωλητή είχαν γίνει ποδήλατο δίχως φρένο. Κατέληξε σε κάποιο μοντέλο η κυρία και άρχισε να αναρωτιέται για το χρώμα. Κατακόκκινος ο πωλητής και βλέποντας ότι περίμεναν και άλλες πελάτισσες να εξυπηρετηθούν, άρχισε να επιχειρηματολογεί. “Κυρία μου είμαι εδώ από τότε που άνοιξε το κατάστημα. Ουδέποτε έχει έρθει άντρας να αγοράσει κλασική πυτζάμα. Μόνο γυναίκες έρχονται, διαλέγουν, αγοράζουν τις φέρνετε στο σπίτι και μας τις δίνετε να τις φορέσουμε”.

Επί έξι μήνες δεν μπορούσαμε να βγούμε έξω, λίγο το ότι ήταν τα μαγαζιά κλειστά, λίγο ο χειμώνας, πολλοί από μας κάναμε ποδήλατο στατικό. Καταλαβαίνετε τι εννοώ. Εκείνο το μηχάνημα που το είχαμε στην κρεβατοκάμαρα και το αγοράσαμε για να είμαστε fit, αλλά λόγω του food και άλλων θεμάτων που δεν είναι της ώρας, χρησίμευε ενίοτε σαν κρεμάστρα για τα ρούχα μας. Θυμάστε εκείνο το παραμύθι που μας έλεγαν όταν ήμασταν μικρά, πως μόλις κοιμηθούν τα παιδάκια, ζωντανεύουν τα παιχνίδια και χορεύουν; Λοιπόν είμαι σίγουρη ότι μόλις πηγαίναμε για ύπνο φέτος το χειμώνα, τα ρούχα μας έκαναν ποδήλατο και αυτή είναι η μόνη εξήγηση που δεν χωράμε στα περισσότερα από αυτά. Με την άρση του lockdown όλο και περισσότεροι κάνουν βόλτα με ποδήλατο. Δυστυχώς στην πόλη μας οι περισσότεροι κυκλοφορούν με αυτοκίνητο. Όταν ήμασταν μικρά παιδιά μετά από την απαραίτητη καθοδήγηση του μπαμπά για ισορροπία, μπορούσαμε να κυκλοφορούμε με ποδήλατο άνετα στους δρόμους. Η αλήθεια είναι όμως ότι δεν θυμάμαι έντονη ποδηλατοκίνηση στη γειτονιά μου τότε, όσον αφορά τα παιδιά. Απεναντίας πολλοί επαγγελματίες χρησιμοποιούσαν ποδήλατο για κατ’ οίκον διανομή, το dilivery που λέμε σήμερα αγγλιστί. Στην κατοχή επειδή πολλά γυναικόπαιδα για να αποφύγουν τους βομβαρδισμούς είχαν καταφύγει στον Λαγκαδά και σε άλλα χωριά τριγύρω και οι άντρες ανεβοκατέβαιναν στην πόλη με ποδήλατο, ή με κάρα.

Στην παραλία η βόλτα με το ποδήλατο είναι μαγεία. Εδώ και μερικά χρόνια έχουν οριοθετηθεί ειδικοί δρόμοι για ποδήλατο γύρω από την έκθεση, αλλά αλλού απλά έγινε ένα shift στα παρκαρισμένα αυτοκίνητα και αλλού πρέπει να προσέχεις, όταν περνάς μπροστά από τις στάσεις του Ο.Α.Σ.Θ.. Χρειάζεται πολύ δουλειά ακόμη και παιδεία αν θέλουμε να γίνουμε …Κοπεγχάγη. Τέλειοι ποδηλατόδρομοι, και όλοι φορούν το ειδικό κράνος. Οι δουλειές και οι μετακινήσεις γίνονται με ποδήλατο. Πριν χρόνια και τα λαμπάκια του Χριστουγεννιάτικου δέντρου τα άναβαν οι κάτοικοι της πόλης αυτής κάνοντας ποδήλατο. Ρόδα είναι και γυρίζει και εύχομαι σύντομα και η Θεσσαλονίκη μας να γίνει ποδηλατοfriendly.

Πείτε τη γνώμη σας!