Για την ενθάρρυνση των εμβολιασμών, άνοιξε ακόμα ένα παράθυρο ελευθερίας για μια κατηγορία πολιτών, που δοκιμάστηκαν αυτήν την περίοδο, τους 940.000 νέους και νέες ηλικίας 18-25 ετών. Αξιοποιώντας αυτό το νέο ψηφιακό πορτοφόλι, οι νέοι μας θα κάνουν πιο εύκολα διακοπές και θα έχουν ένα επιπλέον κίνητρο να εμβολιαστούν. Την Ελληνίδα μάνα τη ρώτησαν, που θα πρέπει να αποχωριστεί τον υιό της, μικρό παιδί στα 18 του; Αν και μεταξύ μας αν συγκρίνω την κατάσταση τώρα με αυτή που βιώσαμε όταν ήμασταν στην εφηβεία, κάποιος ιός θα έχει μεταλλάξει την αυστηρότητα των γονέων.
Για να κάνουμε εμβόλιο ως παιδάκια μας έδιναν καμιά καραμέλα. Τώρα στους νέους δίνουν 150Ε. Προτείνω με απλή αναλογική σε μας τους κάπως μεγάλους, να μας πληρώσουν το αεροπορικό ταξίδι για Χονολουλού, γιατί με τον κορωνοϊό εκεί να πάει η τρέλα κι όχι αλλού. Τότε αν βλέπαμε κανένα κατοστάρικο στο πορτοφόλι μας θα φωνάζαμε ιιιι, τώρα έχουν το e-wallet. Bitcoins τα παιδιά, ντιπ κατά ντιπ η τρίτη ηλικία με τα ICTs.
Πλησιάζουν οι καλοκαιρινές διακοπές και μετά τόσο καιρό εγκλεισμού οι νέοι ονειρεύονται την παραλία ή το νησάκι που θα επισκεφτούν, αναπαυόμενοι ή διασκεδάζοντας κάτω από τον έναστρο ουρανό. Σοφή η ιδέα των υπευθύνων για τα θέματα των εισαγωγικών να ξεκινήσουν με τον Σείριο του Νίκου Γκάτσου, από την Αμοργό, δείγμα του ελληνικού υπερρεαλισμού. Είχαν και την ευκαιρία να αναπτύξουν και τις απόψεις τους για τις «δεξιότητες και τα εφόδια για το μέλλον». Οι συναρτήσεις και οι καμπύλες στα Μαθηματικά, καμιά σχέση με αυτές της επιτροπής λοιμοξιολόγων.
Δύσκολη χρονιά και πρωτόγνωρη για τους φετινούς μαθητές της Τρίτης Λυκείου. Λιγότερη ύλη, on-line εκπαίδευση, κλείσιμο στα σπίτια. Μεγάλη συζήτηση για το εμβόλιο της astra, Σείριος τη πρώτη μέρα, το άστρο κάθε παιδιού θα λάμψει αργά η γρήγορα στη ζωή, είτε μπει στο πανεπιστήμιο είτε όχι. Τα αποτελέσματα για πρώτη φορά θα τους έρθουν στο κινητό και ο καθένας ελπίζει για το καλύτερο.
Πριν από μισό περίπου αιώνα που ήμουν υποψήφια, ακούγαμε τα ονόματά μας στο ραδιόφωνο και τα αποτελέσματα τα βλέπαμε γραμμένα στην εφημερίδα. Θυμάμαι ότι είχα κόψει το απόκομμα και το κρατούσα μαζί με τα μικρότερα από τη στήλη με τα κοινωνικά, όπου συγγενείς και φίλοι δημοσίευαν τα συγχαρητήρια και τις ευχές για τα παιδιά που είχαν μπει στο πανεπιστήμιο και είχαν κάνει το όνειρό τους πραγματικότητα, αγγλιστί reality. Βλέπετε τότε δεν υπήρχαν άλλα realities στα δύο κανάλια.
Εξετάσεις δίναμε τέλος Αυγούστου, για θερινές διακοπές ούτε λόγος και τα αποτελέσματα έβγαιναν κοντά στη γιορτή του προστάτη της Πόλης μας του Αγίου Δημητρίου. Άλλοι πανηγύριζαν μαζί με όλη την πόλη και άλλοι σκεφτόταν ότι ήταν για τα πανηγύρια και έπρεπε να ξαναπροσπαθήσουν.
Για τη Σχολή που είχα επιλέξει έπρεπε να δώσω 6 μαθήματα:Άλγεβρα, Γεωμετρία, Τριγωνομετρία, Φυσική, Χημεία και Έκθεση. Το θέμα της Έκθεσης ήταν η «Σημασία της προστασίας του Φυσικού περιβάλλοντος».
Υπήρχαν αρκετά φροντιστήρια στη Θεσσαλονίκη, αλλά τρία ήταν τα ποιο γνωστά και δημοφιλή και εγώ επέλεξα το Σύγχρονο, όπου φοίτησα για ένα χρόνο περίπου. Βρισκόταν κοντά στην Αρμένικη Εκκλησία, απέναντι από το γήπεδο της Χ.Α.Ν.Θ.. Στα πίσω θρανία μπορούσες να ρίξεις μια ματιά σε όσα διαδραματίζονταν εκεί, ή το καλοκαίρι στη οθόνη του θερινού κινηματογράφου που βρισκόταν δίπλα και νομίζω λεγόταν Ζέφυρος. Όπως έβγαινες από το φροντιστήριο δεξιά, υπήρχε ένα καταπληκτικό σουβλατζίδικο, που αντί για ψωμάκι είχε λαγάνα. Για ωραία γλυκά επισκεπτόμασταν το ζαχαροπλαστείο Νίκος. Πολύ κοντά και τα καφέ όπου πίναμε φραπέ, ή μας έφερναν την κούπα με το νερό και χώρια τον καφέ και τη ζάχαρη για να φτιάξουμε μόνοι μας, χτυπώντας τάκα τάκα τα κουταλάκια τον καφέ της αρεσκείας μας. Πηγαίνοντας στο φροντιστήριο είχες και κάποια ελευθερία σχετική και μπορούσες να γυρίσεις στο σπίτι λίγο ποιο αργά. Ξεκίνησα από τις ευχάριστες αναμνήσεις και άφησα στη συνέχεια τα ζόρικα, αλλά και ωφέλιμα. Επικεντρωνόμασταν στα μαθήματα που μας ενδιέφεραν και στα οποία είχαμε κάποια κλίση και πολλές φορές δεν κλείναμε μάτι, μέχρι που να βρούμε τη λύση σε κάποιο μαθηματικό πρόβλημα. Αεί γεωμετρεί και δεν μας χωρούσε ο τόπος ψάχνοντας τη λύση στους γεωμετρικούς τόπους. Και ερχόταν την επομένη ο κ.Τσίντσιφας να φέρει τρεις προφανείς βοηθητικές ευθείες και βουαλά, άμπρα κατάμπρα να δώσει τη λύση. Λέτε αν πίναμε ελληνικό καφέ και ξέραμε φλιτζάνι να τις βλέπαμε στο ντελβέ; Φανταστικό και πολύ πρωτότυπο το μάθημα του κ.Ζουρνά με την Λογική Άλγεβρα. Μάθημα τομή, μας ένωνε όλους, χωρίς να αφήσει κενά.
Λίγο πριν το τέλος Οκτώβρη του 1973 βγήκαν τα αποτελέσματα και με χαρά πήγαμε στο Πανεπιστήμιο για να γραφτούμε και να δούμε, πότε θα αρχίσουν τα μαθήματα. Έπρεπε να περιμένουμε όμως, γιατί οι εξελίξεις έτρεχαν.

Πείτε τη γνώμη σας!