Καλή βδομάδα και ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ, αγαπητοί φίλοι του fb που όσο πάτε και αυξάνεστε. 300 Σπαρτιάτες είχε δίπλα του ο Λεωνίδας, περίπου 400 φίλους έχω εγώ για να επικοινωνώ μαζί τους. Ήσασταν καλή συντροφιά στην περίοδο της καραντίνας, αλλά και τώρα με τον πρωτόγνωρο καύσωνα που δεν μπορούμε πάλι να κυκλοφορούμε άνετα, ανταλλάσσουμε όχι μόνον απόψεις, αλλά και φωτογραφίες από παραλίες Η νέα μορφή φιλίας μέσω των νέων τεχνολογιών είναι πολύ δημοφιλής στους νέους. Θα πρέπει όμως να είναι πολύ προσεκτικοί, όταν αποδέχονται αιτήματα φιλίας, ή όταν ακολουθούν κάποιον influencer.

Πριν λίγες μέρες ήταν η παγκόσμια ημέρα φιλίας. Οι φιλίες αποτελούν ένα σημαντικό και αναπόσπαστο μέρος της ζωής μας. Κύριο χαρακτηριστικό της φιλίας είναι η αμοιβαία αφοσίωση και κατανόηση, χωρίς να υπάρχει συμφέρον, κίνητρο ή ανώτερος στόχος. Οι πραγματικοί φίλοι είναι ειλικρινείς μεταξύ τους και θα πρέπει να εμπιστεύονται ο ένας τον άλλον με κλειστά μάτια.

Δεν έχω παράπονο από τις φίλες μου. Ζήσαμε μαζί λύπες και χαρές. Κλάψαμε, χορέψαμε, γελάσαμε, ταξιδέψαμε όχι μόνο σε μαγευτικούς τόπους αλλά και νοερά κάνοντας όνειρα. Μοιραστήκαμε τα μυστικά και τα σχέδιά μας. Με την πάροδο των χρόνων μερικές φίλες απομακρύνθηκαν, είτε γιατί δεν ήταν τόσο δεμένες μαζί μας όσο εμείς νομίζαμε, είτε γιατί είχαν πλέον πολλές υποχρεώσεις. Τις σημερινές σκέψεις μου τις αφιερώνω στις πιστές φίλες που εξακολουθούμε να νοιαζόμαστε ακόμη και στα δύσκολα η μία για την άλλη, κυρίως όμως σε τρεις που «έφυγαν» και μας νοιάζονται τώρα από ψηλά.

Ενίοτε αισθάνεσαι ότι οι φίλοι σου είναι ποιο κοντά από τους συγγενείς. Μια Ελληνική παροιμία λέει ότι «Οι φίλοι είναι ο τρόπος του Θεού να ζητήσει συγγνώμη για μερικούς συγγενείς που μας έδωσε».

Φίλος είναι αυτός που σε σηκώνει στον αέρα, όταν τα δικά σου φτερά ξεχνάνε να πετάνε. Αυτός είναι ένας από τους τρεις λόγους που διάλεξα γράφοντας για τη φιλία, τη φωτογραφία με δύο πουλιά, τους πιγκουίνους. Ο δεύτερος λόγος είναι γιατί μου θυμίζουν μια από τις αξέχαστες ταξιδιωτικές μου εμπειρίες. Λίγες ώρες έξω από τη Μελβούρνη, βρίσκεται το Philip Island. Σε έναν μαγευτικό και απάνεμο κόλπο, κάθε βράδυ γυρίζουν στις φωλιές τους οι πιγκουίνοι. Όλη τη μέρα αναζητούν την τροφή τους στη θάλασσα και η επιστροφή τους αρχίζει μετά τη δύση του ηλίου. Οι επισκέπτες κάθονται όσο ποιο ήσυχα μπορούν σε κοντινό λόφο και παρακολουθούν τα συμπαθητικά πτηνά που βγαίνουν από τη θάλασσα, περιμένουν τον η την σύντροφο, τους φίλους τους και κατά ομάδες τιτιβίζοντας τα νέα της ημέρας πηγαίνουν στις φωλιές τους. Μάλλον οι σχέσεις με τους γείτονές τους είναι φιλικές, πράγμα που δεν μπορούμε να ισχυριστούμε πάντα για τους ανθρώπους. «Κανείς δεν μπορεί να είναι φίλος με τον γείτονά του», έλεγε ο ο Πρώσος στρατιωτικός και συγγραφέας περί της θεωρίας και πρακτικής του πολέμου Καρλ φον Κλαούζεβιτς, αλλά καλό θα είναι να μην κάνουμε τέτοιες σκέψεις.

Είναι γνωστό ακόμα ότι η φιλία δεν είναι μια εύκολη ή απλή υπόθεση. Μήπως τελικά αυτός που έπαψε να είναι φίλος, ποτέ του δεν υπήρξε τέτοιος; Είμαστε όλοι φίλοι των ευτυχούντων, ενώ των δυστυχούντων δεν είναι φίλος ούτε ο πατέρας, σχολίαζε ο Αριστοτέλης, ο οποίος πρώτος περιέγραψε τη φιλία σε όλες τις μορφές, δίνοντας τον ορισμό «φιλία εστί μία ψυχή εν δυσί σώμασιν ενοικουμένη» (η φιλία είναι μια ψυχή που κατοικεί σε δύο σώματα). Ενώ ο Βίας ο Πριηνεύς, ένας από τους 7 σοφούς με καταγωγή από την Ιωνία συμβούλευε ότι «Είναι καλύτερα να κάνεις το διαιτητή ανάμεσα σε δύο εχθρούς σου, παρά ανάμεσα σε δύο φίλους. Επειδή ο ένας από τους εχθρούς θα γίνει φίλος, ενώ ο ένας από τους φίλους θα γίνει εχθρός».

Πολλά τα παραδείγματα πραγματικών φίλων που γνωρίζουμε: Για την ιστορία θα αναφέρω τον Φίλιππο και τον Ναθαναήλ, τον Δάμονα και τον Φιντία, τον Αχιλλέα και τον Πάτροκλο. Εμάς αποκλείεται να μας γράψει η ιστορία, αλλά τίποτε δεν μας εμποδίζει από το να δημιουργήσουμε μια μίνι δική μας ιστορία. Μια ανάσα όχι δροσιάς αλλά αναμνήσεων, από τα καλύτερα και σίγουρα χωρίς ακραία καιρικά φαινόμενα παιδικά μας χρόνια. Τι λέτε; Σήμερα που ο καύσωνας θα είναι στο peak του, να επικοινωνήσουμε με φίλους από παλιά, που πιθανόν να νομίζουν ότι τους έχουμε ξεχάσει και που λόγω ηλικίας ή προβλημάτων υγείας, γιατί στην silver age που είμαστε απ΄ όλα έχουμε, είναι κλεισμένοι μέσα; Θυμηθείτε τα πιγκουϊνάκια στον πάγο (για όσους διάβασαν μέχρι το τέλος το κείμενο, αυτός είναι ο τρίτος λόγος που το επέλεξα, λόγω της αφόρητης ζέστης) πως απλώνουν τα φτερά το ένα στο άλλο, μια που δεν έχουν χέρια. Εμείς όμως και χέρια έχουμε και τηλέφωνο.

Πείτε τη γνώμη σας!