ΚΑΛΗΜΕΡΑ και ΚΑΛΗ ΒΔΟΜΑΔΑ. Τα τελευταία χρόνια είθισται να ορίζονται Παγκόσμιες ημέρες για καταστάσεις και ομάδες ανθρώπων. Μερικές από αυτές είναι πασίγνωστες και γιορτάζονται από πολύ κόσμο. Ομολογώ ότι πριν λίγο έμαθα ότι καθιερώθηκε το 2012 με απόφαση της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ και γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 5 Σεπτέμβρη, η Διεθνής Ημέρας Φιλανθρωπίας.

Φιλανθρωπία ετυμολογικά σημαίνει «αγάπη του ανθρώπου με την έννοια της φροντίδας για την θρέψη, την ανάπτυξη και την ενίσχυση δεινοπαθούντων συνανθρώπων που απορρέει από την άσκηση των ανθρώπινων αξιών και βασίζεται στην ιδιωτική πρωτοβουλία». Η λέξη επινοήθηκε από τον Αισχύλο στον Προμηθέα Δεσμώτη και η πρώτη χρήση του όρου έγινε από το Σωκράτη.

Στις γειτονιές της Θεσσαλονίκης της πόλης που μεγάλωσα, γνωριζόμασταν μεταξύ μας και ο ένας είχε την έννοια του άλλου. Πολύ πριν ακούσω για τους κλοσάρ στο Παρίσι, και μάθω ότι πρόκειται πράγματι για ανθρώπους που δεν έχουν «πού την κεφαλήν κλίναι», είχα δει άστεγους να κοιμούνται το βράδυ στον Νέο τότε Επιβατικό σιδηροδρομικό σταθμό της Θεσσαλονίκης. Στην εκκλησία των Αγίων Πάντων υπήρχε σισίτιο για να εξασφαλίζουν οι φτωχοί συμπολίτες μας και την τροφή τους. Παρόλο που σύμφωνα με τη θρησκεία καλό είναι να μην γνωρίζει η αριστερά(η χειρ προς αποφυγήν παρεξήγησης) τι ποιεί η δεξιά, ο ιερέας μετά την Κυριακάτικη λειτουργία διάβαζε λίστα με όσους είχαν προσφέρει τρόφιμα. Αυτό τελικά λειτούργησε και σαν κίνητρο σε αρκετούς για να προσφέρουν πρώτες ύλες ίσως κινούμενοι και από το σλόγκαν της εποχής, τι θα πει για μας η γειτονιά. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα; Τη διαχείριση των υλικών είχε αναλάβει η δεσποινίς Βαγγελίτσα, που ήταν λίρα εκατό (δεν ξέρω πόσο πάει σήμερα) και την εμπιστευόταν όλοι.

Πολλά παραδείγματα μπορούμε να αναφέρουμε για τη Θεσσαλονίκη, όπως τη Φιλόπτωχο αδελφότητα κυριών στην Αγία Σοφία, τον Άγιο Στυλιανό κλπ.

Ανάρπαστες γινόταν και οι προσκλήσεις για τις φιλανθρωπικές βραδιές στην πόλη μας. Με τις κυρίες να λάμπουν στην κυριολεξία και τους άντρες στα μαύρα καλοραμένα σουρ μεζουρ κουστούμια τους (πάντα είχα την απορία γιατί είναι μόνο μαύρα).

Πριν λίγες δεκαετίες ξεκίνησε ο εθελοντισμός, η ηθελημένη παροχή υπηρεσιών χωρίς το κίνητρο της υλικής ανταμοιβής, προς όφελος της κοινωνίας. Ο Σύλλογος Αποφοίτων του Ανατόλια ήταν από τους πρώτους που ίδρυσε Ομάδα εθελοντισμού. Ο καθένας μπορούσε να προσφέρει δωρεάν τις υπηρεσίες του, ανάλογα με την ειδικότητά του και τις εκάστοτε ανάγκες. Γιατί τα ιδρύματα δεν χρειάζονται μόνο χρήματα, αλλά και τη φυσική ανθρώπινη παρουσία.

Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι τα μέλη των ομάδων που ασχολούνται με φιλανθρωπικό έργο είναι κυρίως γυναίκες. Τα τελευταία χρόνια διοργανώνονται και πάρα πολλά bazaars, τα έσοδα των οποίων διατίθενται για τις ανάγκες του εκάστοτε ιδρύματος.

Στους προσκόπους ρωτούσαν τα παιδιά αν έκαναν κάποια καλή πράξη κάθε μέρα. Σε πολλά κολέγια απαιτούνται σήμερα ορισμένες ώρες εθελοντισμού για να πάρει κανείς πτυχίο. Θέλουν να αποκτήσουν τα παιδιά ενσυναίσθηση για να γίνουν όχι μόνο επιστήμονες, αλλά και καλύτεροι άνθρωποι. Υπάρχει εξαναγκασμός, μπορεί να αναρωτηθεί κανείς, ενθυμούμενος το παλιό ανέκδοτο. Στην ερώτηση αν ο Τοτός, ο πρωταγωνιστής των περισσοτέρων ανεκδότων στην παιδική μου ηλικία, έκανε μια καλή πράξη, απάντησε, ναι, βοηθήσαμε μαζί με τρεις φίλους μου μια γριά να περάσει το δρόμο. Στη συνέχεια διευκρίνισε ότι αυτός της κρατούσε το χέρι και οι άλλοι τρεις την έσπρωχναν, γιατί αυτή δεν ήθελε.

Στις δύσκολες μέρες της οικονομικής κρίσης, της πανδημίας και διαφόρων φυσικών καταστροφών πολλοί στάθηκαν μπροστάρηδες με ιδέες για να βοηθήσουν τους συνανθρώπους τους, διοργανώνοντας και διάφορα events.

Λαμπερό παράδειγμα κατά τη γνώμη μου προσφοράς στα μέλη της κοινωνίας μας είναι το έργο που κάνει ο Φάρος στο Δενδροπόταμο. Υπάρχουν όμως και οι σπίθες προσφοράς που μπορεί να σκεφτεί κάποιος αν θέλει να βοηθήσει. Μια ηλικιωμένη κυρία που έμενε μόνη της, πήγαινε στη λαϊκή, έπαιρνε μεγάλες ποσότητες χόρτα, τα καθάριζε, τα έβραζε και τα πήγαινε στην υπερπολύτεκνη γειτόνισά της για να τη βοηθήσει στο μεσημεριανό τραπέζι. Μερικοί θα αντιδράσουν ψιθυρίζοντας, άστα βράστα. Πιστεύω όμως ότι οι περισσότεροι κάτι νέο θα σκεφτούν για τους κατοίκους της Θεσσαλονίκης, που με τον ένα η τον άλλο τρόπο βρίσκονται σε ανάγκη.

Πείτε τη γνώμη σας!