14 Σεπτεμβρίου, ημέρα Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού, ημέρα που ο ευωδιαστός βασιλικός έχει την τιμητική του. Χρόνια πολλά σε όσους γιορτάζουν σήμερα και υπόσχονται να μας κεράσουν κάποια άλλη μέρα, λόγω της νηστείας. Η παράδοση λέει ότι κατά την αναζήτησή της, καθώς η Αγία Ελένη βάδιζε μέσα σ’ ένα χωράφι, πάτησε ένα χορτάρι και αμέσως μια γλυκιά μυρωδιά γέμισε τον αέρα και αμέσως ζήτησε από τους εργάτες να σκάψουν ακριβώς εκεί. Το φυτό ονομάστηκε βασιλικός γιατί φύτρωσε στο σημείο που ήταν θαμμένος ο Σταυρός, όπου είχε σταυρωθεί ο βασιλιάς του κόσμου. Και μια που ονομάζομαι Βασιλική (όχι από το φυτό, αλλά γιατί έτσι έλεγαν και τις δυο γιαγιάδες μου) και με τα γραπτά μου ενίοτε φυτρώνω εκεί που δεν με σπέρνουν, πήρα αντί για χαρτί και μολύβι, όπως θα έκανα πριν μισό αιώνα (ΟΚ και κάτι παραπάνω) τον PC μου και άρχισα να γράφω τις προσωπικές μου απόψεις. (Λέτε γι αυτό να τον λένε personal;)

Παλιότερα παρατηρούσα ότι πολλοί γείτονες φεύγοντας από το σπίτι για τη δουλειά έκαναν το σταυρό τους, για να πάνε όλα καλά. Εκτός από έναν που τον έκανε μπαίνοντας, αλλά αυτός ήταν δικαιολογημένος, γιατί όπως έλεγαν οι κουτσομπόλες της γειτονιάς είχε πολύ γκρινιάρα γυναίκα. Μπορεί τα εγγόνια μας να ζουν στο 5G, αλλά τότε ότι αφορούσε τις 3 γενιές κάθε σπιτιού, αν έπεφτε στην αντίληψη ορισμένων μεταδιδόταν με αστραπιαία ταχύτητα. Υπήρχαν και τότε οι influencers με τα post και σταματούσαν μόνο αν κάποιος τις έβαζε πόστα.

Στις 24 Σεπτεμβρίου 1998 καθιερώθηκε με ομόφωνη απόφαση της Βουλής των Ελλήνων και τιμάται κάθε χρόνο η 14η Σεπτεμβρίου ως η Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το Τουρκικό Κράτος. Γέρασα και ακόμη θυμάμαι τις διηγήσεις των παππούδων μου, που αναγκάστηκαν να φύγουν από την Πόλη τους και να ξεκινήσουν από την αρχή τη ζωή τους στη Θεσσαλονίκη.

Κάθε πρωί που με ετοίμαζε η μητέρα μου για το σχολείο φροντίζοντας να είναι όλα ΟΚ, ο πατέρας μου μου έδινε το χαρτζιλίκι για το κουλούρι, τη superfood των μαθητικών μας χρόνων (άγνωστη λέξη το snack τότε) η γιαγιά συνήθιζε να με σταυρώνει, αφιερώνοντας μου το ποιο πλατύ της χαμόγελο. Ο καθένας κουβαλάει το δικό του σταυρό. Και οι μαθητές ενίοτε νοιώθουν ότι κουβαλούν τον δικό τους και περπατούν τον προσωπικό τους Γολγοθά, την ώρα που διασχίζουν την αίθουσα για να μεταβούν από το θρανίο στον πίνακα και. να πουν το μάθημα. Άρον άρον σταύρωσον αυτόν, συγγνώμη εξέτασον αυτόν. Διασταυρώνουν το βλέμμα με κάποιον από τους καλούς μαθητές, μήπως και τους ψιθυρίσουν κάτι, αλλά τι γίνεται όταν πρέπει να γυρίσουν την πλάτη στο κοινό και να αρχίσουν να γράφουν με την κιμωλία; Ασήκωτο βάρος στην ψυχούλα τους. Μήπως θα ήταν καλύτερα να απουσίαζαν και να έπαιρναν απλά ένα σταυρό στο απουσιολόγιο;

Ο μεταλλικός σταυρός της φωτογραφίας πάνω στον τεράστιο βράχο που μοιάζει με τα κεφάλια δύο λεόντων αγναντεύει τη θάλασσα και τον κόλπο που κολυμπούσαμε το καλοκαίρι. Στο βάθος αχνοφαίνεται το επιβλητικό Άγιο Όρος. Η θάλασσα γαλήνια μετά τις καλοκαιρινές φουρτούνες, θέλει να μας αποχαιρετήσει χωρίς να βιάζεται να μας στείλει άρον άρον στη Θεσσαλονίκη

Πείτε τη γνώμη σας!