Διεθνής Ημέρα μνήμης για τα θύματα του ολοκαυτώματος

Κατακλύστηκαν σήμερα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με αναφορές στο ολοκαύτωμα.

Θα μου επιτρέψετε να αναφερθώ σε μια πράξη ανθρωπιάς, όπως μου τη διηγήθηκε πριν από χρόνια η πρωταγωνίστρια της ιστορίας. Ως εθελόντρια της ομάδας ΔΙΑΒΑΣΕ μου, επισκεπτόμουν κάθε Τρίτη πρωί το Κ.Α.Π.Η. απέναντι από το Βαφοπούλειο και διάβαζα αποσπάσματα από λογοτεχνικά έργα στις κυρίες. Ακολουθούσε συζήτηση για το συγγραφέα, το συγκεκριμένο έργο του και στη συνέχεια, όποια ήθελε έλεγε τις απόψεις της, ή διηγόταν προσωπικές της εμπειρίες. Ήταν μια εξαιρετική ομάδα, από πολύ αξιόλογες κυρίες, γειτόνισσες και φίλες από παλιά. Τα Σαββατόβραδα βρισκόταν στο ζαχαροπλαστείο Ελληνικό, στη Βασιλίσσης Όλγας και Σοφούλη, από τα ποιο παλιά της περιοχής. Ανάμεσά τους η πάντα χαμογελαστή κυρία Εστέρ, πολύ αγαπητή σε όλες, αποτελούσε την ψυχή της γυναικοπαρέας. Όταν ήταν μικρή έμενε με την οικογένειά της, σε ένα από τα ποιο ωραία σπίτια της περιοχής, που τα θαυμάζουμε για την αρχιτεκτονική τους σε παλιές φωτογραφίες. Η κολλητή της όμως, έμενε μακριά, στην εκ διαμέτρου άλλη άκρη της Θεσσαλονίκης, σε ένα απλό σπιτάκι με μικρό κήπο, στην οδό Ραμόνα, κατά μήκος της οποίας κάθε Κυριακή, γινόταν η καθιερωμένη βόλτα, το νυφοπάζαρο της εποχής. Το όνομα Ραμόνα, όμορφο κι ερωτικό, δανεισμένο απ’ τον τίτλο μουσικού καφενείου και χοροδιδασκαλείου της περιοχής, δεν αποκλείεται να το έφεραν οι Εβραίοι, από την παλιά πατρίδα τους την Ισπανία. Κοντά στο τότε εργοστάσιο του Χατζηδημούλα στην Ξηροκρήνη, ο πατέρας της αγαπημένης της φίλης είχε τενεκετζίδικο. Στο Δημοτικό σχολείο έκανε επίσης παρέα με τη συμμαθήτριά της τη Μαρία, που οι παππούδες της είχαν ροδακινιές στη Νάουσα. Οι γονείς της τελευταίας υποσχέθηκαν στα τρία κορίτσια να τα πάνε εκδρομή και να μείνουν λίγες μέρες στο χωριό. Η Εστέρ στενοχωρήθηκε που τελευταία στιγμή αρρώστησε η κολλητή της και δεν μπόρεσε να πάει μαζί τους. Μια άλλη φορά θα πήγαιναν και οι 3 μαζί σκέφτηκε και ανέβηκε στην άμαξα πολύ χαρούμενη, για τη μικρή εκδρομούλα στο εξοχικό της φίλης της. Πέρασαν θαυμάσια, αλλά όταν επέστρεψαν στη Θεσσαλονίκη, είχε συμβεί Το κακό. Όχι μόνο η φιλενάδα τους, αλλά και ολόκληρη η οικογένεια της Εστέρ είχαν εξαναγκαστεί να μπουν στα τραίνα για το μακρινό ταξίδι, χωρίς επιστροφή. Οι γονείς της φίλης της πήραν αμέσως τη σωστή ανθρώπινη απόφαση και την έκρυψαν στο σπίτι τους. Δεν σκέφτηκαν ούτε στιγμή, ότι όχι μόνον οι ίδιοι αλλά και τα παιδιά τους θα εκτελούνταν, αν κάποιος τους κατέδιδε. Η μόνη τους έννοια ήταν πως θα παρηγορήσουν το ορφανό κοριτσάκι. Πρόσφυγες από τον Πόντο, είχαν περάσει πολλά και σαν καλοί οικογενειάρχες τη μεγάλωσαν σαν πραγματικό τους παιδί μακριά από τη Θεσσαλονίκη. Τα χρόνια πέρασαν και τα κορίτσια μεγάλωσαν, ετοιμάζοντας την προίκα τους σύμφωνα με τα έθιμα της εποχής. «Όσες αλλαξιές και σεντόνια έκαναν για την πραγματική τους κόρη, τόσες ακριβώς έκαναν και για μένα», μας διηγόταν συγκινημένη η κ.Εστέρ. Ταυτόχρονα ήρθαν και τα προξενιά για τις δύο κοπέλες. «Αρραβωνιάστηκε πρώτα η φίλη μου και όλοι συγκινήθηκαν, όταν τη φίλησε ο αρραβωνιαστικός της και όπως συνηθιζόταν τότε, της φόρεσε ένα χρυσό Σταυρό και τη βέρα. Παραξενεύτηκα βέβαια που δίσταζαν να πουν το ΟΚ και για μένα. Κατάλαβα όμως το λόγο, όταν μου εξήγησαν ότι μπορεί να μη με ξεχώριζαν από την κόρη τους, αλλά εγώ ήμουν Εβραία και οι γονείς μου είχαν άλλα ήθη, έθιμα και πιστεύω. Μήπως θα ήταν καλύτερα να γνωρίσεις κάποιον με τη δική σου καταγωγή, μου είπαν, όπως θα επιθυμούσαν οι δικοί σου, που σε βλέπουν από ψηλά; Εσύ αποφασίζεις εμείς θα είμαστε πάντα δίπλα σου». Δάκρυσε η κυρία Εστέρ. «Νοιώθω Πόντια και μέχρι την τελευταία στιγμή αποκαλούσα και εγώ τη μάνα της φίλης μου μητέρα, για όλα όσα έκανε για μένα. Αλλά μου φαίνεται έκανα υπερήφανη και τη μητέρα μου στον ουρανό που τελικά παντρεύτηκα έναν εξαίρετο νέο, με την ίδια με τη δική μου καταγωγή. Πολύ θα καμάρωνε που θα τον είχε γαμπρό, αν ζούσε».

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.