Το ωραίο με τον Μαραντόνα ήταν ότι εντός και εκτός του γηπέδου υπήρξε ένας απρόβλεπτος σόουμαν.
Αυτές τις μέρες του Παγκοσμίου Κυπέλλου του Κατάρ σκεφτόμουν τι θα έκανε σε αυτό ο Ντιέγκο Μαραντόνα. Ισως ο νους μου πήγαινε συχνά σε αυτόν γιατί συμπληρώθηκαν δύο χρόνια από τον θάνατό του, ίσως γιατί βασικό θέμα στη φάση των ομίλων ήταν τα προβλήματα και τα χτυποκάρδια της Αργεντινής. Οπως και να ‘χει τον σκεφτόμουν. Γιατί με τα Μουντιάλ του Μαραντόνα μεγάλωσα κι έχω πολλά από αυτόν να θυμάμαι.
Την αποτυχία του το 1982 και τον θρίαμβό του το 1986. Τα κλάματά του στον τελικό του…