(Πηγή: www.in.gr)
Αυτονεκρολογία
Μισόν αιώνα πάλευα κι απάνου για λευτεριά δικιά μου και των άλλων, κι όλο πιότερο μ’ έπνιγεν ο βρόχος, κι οι γενναίοι, που με πνίγανε, πιο δούλοι.
Με μπουκώναν μωρό «Μεγάλη Ιδέα» κρύβοντάς μου τον πιο αιμοβόρο οχτρό μου. Να ’μαι του ξένου ο πάτος, να μισώ και να καταφρονώ τ’ ανόσιο πλήθος.
Τα σκολειά μού τα κλείνανε τα μάτια. Μου τ’ ανοίγαν η ζούγκλα των Ολίγων και τα «καταραμένα» τα βιβλία. Κι ολάνοιχτ’ απομείναν ως το τέλος.
Όσο τα χρόνια ασπρίζαν στην κορφή μου, τόσο βαθιά μου μάτωνεν η ελπίδα. Μάθαινα πως η αγάπη είναι δειλία κι η καλοσύνη αγιάτρευτο κακό.
Ήρωας δεν… Πηγή