(Πηγή: tvxs.gr)
Είδα χθες το βράδυ την πολυσυζητημένη ταινία Hamnet που πάει πλησίστια για πολλά Όσκαρ.
Ομολογώ ότι δεν τρελάθηκα αλλά σέβομαι την πλειονότητα των σχολίων και απόψεων που την θεωρούν αριστούργημα και κυρίως εκείνα και είναι πάρα πολλά, που μιλούν για δάκρυα μέσα στην αίθουσα, δάκρυα συγκίνησης για όσα διαδραματίζονται στην οθόνη. Το δράμα μίας μάνας που χάνει το παιδί της, το δράμα δύο γονιών που χάνουν το παιδί τους. Η ταινία βέβαια θέλει να μας μιλήσει για την θεραπευτική ιδιότητα της Τέχνης και το καταφέρνει. Ο Άμνετ το χαμένο παιδί, γίνεται Άμλετ ο πασίγνωστος πρίγκιπας της Δανιμαρκίας, ο τιμωρός και θύμα,… Πηγή