(Πηγή: tvxs.gr)
Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω το Don’t Let the Sun στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, όπου η ταινία με εντυπωσίασε με τον ατμοσφαιρικό της κόσμο και την υπόγεια, σχεδόν ποιητική ένταση που την διαπερνά, εκτός από το ότι αποτελεί μία πολύ θαραλλέα δημιουργικά δουλειά.
Με λεπτομερή αισθητική και μια «σιωπηλή» συναισθηματική ένταση, η ταινία δημιούργησε μια εμπειρία που μένει, τόσο για την εικαστική της δύναμη όσο και για τον τρόπο που καταπιάνεται με τη μοναξιά, τη σιωπή και τις ανθρώπινες σχέσεις σε μία δυστοπία που μοιάζει σχετικά μακρινή αλλά και τόσο οικεία.
Η υπόθεση αφορά μια έρημη, μελλοντική πόλη χωρίς όνομα, όπου… Πηγή