(Πηγή: www.documentonews.gr)
Με το που φτάναμε, τρέχαμε αλλόφρονες να πέσουμε στα δροσερά και πεντακάθαρα νερά. Δεν υπήρχε τουρισμός, μόνο κάποιοι ξέμπαρκοι Γερμανοί ή Ολλανδοί που νοίκιαζαν δωμάτια σε σπίτια. Σε αυτή την ηλικία ένιωθα ότι το σπίτι μου είναι η θάλασσα και ότι μπορώ να ζήσω υποβρύχια, να αναπνέω δηλαδή κάτω απ’ το νερό! Ακόμη λατρεύω τη θάλασσα και τη θεωρώ θεραπευτική. Φτάνοντας στο χωριό, ένα τεράστιο τσούρμο παιδιών, ντόπιων και παραθεριστών, μας περίμενε κάθε φορά σε ένα άτυπο ραντεβού για περιπέτεια.
«Κάτι που θυμάμαι, για άγνωστο λόγο, ήταν ότι ήθελα να τραγουδάω σόλο, χωρίς κανέναν άλλο, το τραγούδι του Καλδάρα «Νύχτωσε χωρίς… Πηγή